

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۹۲۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۲۶
مال است و زر است مکسب تن
کسب دل دوستی فزودن
بستان بیدوست هست زندان
زندان با دوست هست گلشن
گر لذت دوستی نبودی
نی مرد شدی پدید نی زن
خاری که به باغ دوست روید
خوشتر ز هزار سرو و سوسن
بر هم دوزید عشق ما را
بی منت ریسمان و سوزن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به اهمیت دوستی و عشق میپردازد و میگوید که مال و ثروت واقعاً ارزش ندارند در مقابل محبت و دوستی. او تأکید میکند که یک زندگی بدون دوست همچون زندان است و دوستی به انسان زندگی و خوشبختی میبخشد. مولانا نشان میدهد که عشق و دوستی حتی در شرایط سخت نیز میتوانند انسان را حمایت کنند و به او نیرو دهند. او به زیبایی عشق اشاره کرده و میگوید که حتی خاری که در باغ دوست میروید، از هزار سرو و سوسن خوشتر است. عشق و دوستی، زندگی را روشن کرده و به انسان کمال میبخشند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
