

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۹۸۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۸۲
گلسن بنده ستایک غرضم یق اشد رسن
قلسن انده یوز در یلنز قنده قلرسن
چلبی درقیمو درلک چلبا گل نه گز رسن
چلبی قللرن استر چلبی نه سز سن
نه اغر در نه اغر در چلب اغرندن قغرمق
قولغن اج قولغن اج بله کم انده دگرسن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش دوسویی از عشق و وجود خداوند میپردازد و به تضاد بین تاریکی و روشنایی اشاره میکند. احساس عاشقانه و درد فراق به طور عمیق در عبارات و تصاویر شعر منعکس شده است. شاعر با توصیف زخمهای دل و جستجوی روشنی و گرما در دل، به بیان حال و هوای درونی خود میپردازد و لطافت روح را در عشق به معشوق و خالق جستجو میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
