غزل شمارهٔ ۲۰

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

این غزل در وصف مقام رضا و تسلیم است و سرزنش کسانیکه در بلاها و مصیبت‌ها صبور نیستند. شاعر در این غزل کسانی را که در بلاها صبور نیستند به ماری تشبیه کرده که توسط خارپشتی شکار شده و آن مار از روی نادانی و برای رها شدن، خود را به خارپشت می‌کوبد و بیشتر صدمه می‌بیند. در ادامه شاعر احادیثی از اوصاف نیکوی صابران ذکر کرده است. و شاعر می‌گوید هرچقدر که مرا بد بگویی آسمان تابان و پاک وجود من تیره و تار نمی‌شود، اگر به ماه ناسزا بگویی خود بی‌آبرو می‌شوی. و در پایان شاعر به صابران و اهل شکیبایی سلام و درود می‌فرستد.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.