

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۱۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۱۳
ساقیا برخیز و می در جام کن
وز شراب عشق دل را دام کن
نام رندی را بکن بر خود درست
خویشتن را لاابالی نام کن
چرخ گردنده تو را چون رام شد
مرکب بیمرکبی را رام کن
آتش بیباکی اندر چرخ زن
خاک تیره بر سر ایام کن
مذهب زناربندان پیشه گیر
خدمت کاووس و آذرنام کن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ساقی میخواهد که شراب عشق را بریزد و دل را با آن آراسته کند. او به خود توصیه میکند که باید نام رندی و لاابالیگری را بر خود بگذارد و از محدودیتها رهایی یابد. با نگاهی به دنیای متغیر، باید بدون ترس عمل کند و زمان را غنیمت شمارد. همچنین، به پیروی از مکتب زناربندان توصیه میکند و به خدمت دو شخصیت از گذشته اشاره میکند. در این شعر، دعوت به زندگی آزاد و پذیرفتن عشق به عنوان نیرویی رهاکننده به وضوح حس میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
