

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۵۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۵۷
یار شو و یار بین دل شو و دلدار بین
در پیِ سرو روان چشمه و گلزار بین
برجه و کاهل مباش در ره عیش و معاش
پیشکشی کن قماش رونق تجّار بین
جملهی تجّارِ ما، اهل دل و انبیا
همره این کاروان خالق غفّار بین
آمد محمود باز بر در حجره ایاز
عشق گزین عشق باز دولتِ بسیار بین
خاک ایازم که او هست چو من عشق خو
عشق شود عشق جو، دلبرِ عیّار بین
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به دعوت به یاری و عشق میپردازد و بر اهمیت دیدن دلدار و زیباییهای زندگی تأکید میکند. شاعر از مخاطب میخواهد تا در مسیر خوشی و معاش، فعال و پرانگیزه باشد و به یاد خوبیهای زندگی بیفتد. در این میان، عشق و دوستی به عنوان دو اصل اساسی معرفی میشوند و به وجود محبت در قلب، تشویق میشود. نویسنده با ذکر داستان محمود و ایاز به مفهوم عشق و دوستی در همکاریها اشاره میکند و در نهایت خواننده را به نگاه عمیقتری به وجود خودش دعوت میکند. این شعر تلاشی است برای رسیدن به بصیرت و درک درونی از زندگی و عشق.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
