دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون
طَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَا
أَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍ
نَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِ
تَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و ارادت خود به سید و محبوبش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دل‌ها و جان‌هایشان به سوی او بازمی‌گردد و برایش وفادارند. در ادامه، به نیازها و وابستگی‌های بشری اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هرگز او را نادیده نمی‌گیرند و در انتظار دیدارش هستند. شاعر از امید به ملاقات دوباره و عدم دلسردی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که در این مسیر هرگز چیزی را از دست نخواهند داد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.