

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۱۹۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۹۱
ای رونق نوبهار برگو
وی شادی لاله زار برگو
بیغصه می فروش مینوش
بیزحمت شاخ خار برگو
ای بلبل و ای هزاردستان
برگو صفت بهار برگو
ای حلقه به گوش و عاشق گل
گوش و پس سر مخار برگو
شرح قد سرو و چهره گل
بر عرعر و بر چنار برگو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به وصف زیباییهای بهار و شادیهایی میپردازد که این فصل با خود به همراه میآورد. شاعر از بلبل و گلها و شاخ و برگهای خوشرنگ به عنوان نمادهایی از عشق و زیبایی نام میبرد و از آنها میخواهد که حس و حال بهار را توصیف کنند. او به غم و اندوه اشاره کرده و از خواننده میخواهد که به جای آنها، شوق و طراوت زندگی را در نظر داشته باشد. در نهایت، شعر به دعوت به شادمانی و بخشش در زندگی میپردازد، دعوتی به مستی از عیش و شادابی بهاری.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
