

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۱۹۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۹۸
جمله خشم از کبر خیزد از تکبر پاک شو
گر نخواهی کبر را رو بیتکبر خاک شو
خشم هرگز برنخیزد جز ز کبر و ما و من
هر دو را چون نردبان زیر آر و بر افلاک شو
هر کجا تو خشم دیدی کبر را در خشم جو
گر خوشی با این دو مارت خود برو ضحاک شو
گر ز کبر و خشم بیزاری برو کنجی بخست
ور ز کبر و خشم دلشادی برو غمناک شو
خشم سگساران رها کن خشم از شیران ببین
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این غزل مولانا به موضوع کبر و خشم میپردازد و توصیه میکند که برای رهایی از این دو صفت منفی، باید به پاکی و سادگی روی آورد. مولانا تاکید میکند که خشم ناشی از کبر است و برای رسیدن به آرامش و شادی، باید از این صفات فاصله گرفت. او به جای خشم، به نشاط و دلشاد بودن دعوت میکند و هشدار میدهد که اگر این دو صفت را کنار نگذاریم، مانند سگهای بیفایده خواهیم بود. در نهایت، شاعر به مخاطب توصیه میکند که درون خود را از کبر و کینه پاک کند و به جانبی دیگر برکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
