غزل شمارهٔ ۲۲۳

چو آفتاب جمالت برآمد از مشرق

ز ذره ذره شنیدم که نعم مولانا

حلاوتی‌ست در آن آب بحر زَخّارت

که شد از او جگر‌ِ آب را هم استسقا

خدای پهلوی هر درد دارویی بنهاد

چو درد عشق قدیم است‌، ماند بی ز دوا

وگر دوا بود‌ این را‌، تو خود روا داری

به کاه‌گل که بیندوده است بام سما‌؟

کسی که نوبت الفقر فخر زد جانش

چه التفات نماید به تاج و تخت و لوا‌؟

چو باغ و راغ حقایق جهان گرفت همه

میان زهر‌گیاهی چرا چرند چرا‌؟

دهان پرست سخن لیک گفت امکان نیست

به جان جمله مردان بگو تو باقی را