دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۲۳۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۳۷
این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبو
یا کینه را نهفتن یا عفو و حسن خو
یا آنک ماجرا نکنی به هر فرصتی
یا برکنی ز خویش تو آن کین تو به تو
از یار بد چه رنجی از نقص خود برنج
کان خصم عکس توست مپندارشان تو دو
از کبر و بخل غیر مرنج و ز خویش رنج
زیرا که از دی آمد افسردگی جو
ز افسردگی غیر نرنجید گرم عشق
کاندر تموز مردم تشنه‌ست برف جو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به تبیین دو رویکرد در برابر کینه و رنجش می‌پردازد. مولانا می‌گوید که فرد می‌تواند کینه را پنهان کند یا به عفو و حسن‌خویی روی آورد. او به این نکته اشاره می‌کند که انسان نباید از خصومت و نقایص دیگران رنج بکشد، زیرا در واقع این نقاط ضعف بازتابی از خود اوست. همچنین، او به ویژگی‌های روحی همچون خشم و عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که این خشم در واقع از عشق و شکیبایی سرچشمه می‌گیرد و نباید انسان را به کینه‌ورزی وا دارد. در نهایت، مولانا به اهمیت ایثار و generosity به عنوان راهی برای نجات از خصص و خوی بد اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.