

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۲۷۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۷۰
ابناء ربیعنا تعالوا
فالورد یقول لا تبالوا
و العشق یصیحکم جهارا
الخلد لکم فلا تزالوا
و الحسن علی البها تجلی
و السکر حواه و الکمال
من کان مخرسا جمادا
الیوم تکلموا و قالوا
من کان مبلسا قنوطا
ذابوا و تضاحکوا و نالوا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به دعوت به زندگی شاداب و پر از عشق میپردازد. در آن، به زیبایی طبیعت و شور عشق اشاره میشود که از دل میجوشد و انسانها را به سخن گفتن و شادی دعوت میکند. کسانی که در گذشته خاموش و ناامید بودند، اکنون به شوق و خنده آمدهاند و دچار تحول شدهاند. همچنین، شاعر به حالتی از خشم و دلتنگی اشاره میکند که چهرهٔ زندگی را تغییر میدهد و نشان میدهد که این حالت نباید بر شادی غلبه کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
