دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۳۱۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۱۴
ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده
اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده
باد تو درختم را در رقص درآورده
یاد تو دهانم را پرشهد و شکر کرده
دانی که درخت من در رقص چرا آید
ای شاخ و درختم را پربرگ و ثمر کرده
از برگ نمی‌نازد وز میوه نمی‌یازد
ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به Beauty و جذابیت معشوق با تشبیه او به روی قمر اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که عشق به معشوق در وجودش شور و شادابی ایجاد کرده و به نوعی جان تازه‌ای به او بخشیده است. درختی که نماد وجودی شاعر است، به واسطه یاد معشوق به رقص وادار شده و پرثمر و پر برگ می‌شود. شاعر همچنین به صبر و استقامت درونی‌اش اشاره می‌کند که از عشق واقعی معشوق ناشی شده و همه چیز را دگرگون کرده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.