

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۳۸۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۸۹
در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟
بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاهزاده؟
کرده به دست اشارت کز من بگو چه خواهی؟
مخمور می چه خواهد جز نقل و جام و باده؟
نقلی ز دل معلق جامی ز نور مطلق
در خلوت هوالحق بزم ابد نهاده
ای بس دغلفروشان در بزم بادهنوشان
هش دار تا نیفتی ای مرد نرم و ساده
در حلقه قلاشی زنهار تا نباشی
چون غنچه چشمبسته چون گل دهانگشاده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف حال و هوای روحانی و عمیق دلدادگی میپردازد. speaker در خانه دل از محبوب سخن میگوید و بر اهمیت باده و مستی اشاره دارد. او هشدار میدهد که در این بزم و حال، مراقب دغلکاران باش و به سادگی گرفتار نشو. همچنین، بر پیوستگی انسان با عالم و عشق و زیبایی تأکید شده و به تمثیلهایی از زندگی اشاره میکند. در پایان، از صلاح دین و پایدار بودن محبوب واقعی سخن میگوید که در گردن او بهمثابه قلادهای از عطا آویخته شده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
