

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۴۲۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۲۴
هل طربا لعاشق وافقه زمانه
افلح فی هوائه اصلح فیه شأنه
هدده فراقه من غمرات یومه
ثم اتاه لیله من قمر امانه
قال لبدره لقد احرق فیک باطنی
قال له حبیبه صرت انا ضمانه
لا کقتول عاشق یقتلنا بشارق
حان وفاتنا و لا یمکننا بیانه
اعظم کل شهوه هان لدی وصاله
اطیب کل طیب ظل لنا مکانه
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان حال و هوای عاشق و کشش عاشقانه او میپردازد. شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق آن بر روح و وجود عاشق را توصیف میکند. او فراق را تجربه میکند و از دردها و شوقی که در دل دارد مینویسد. در عین حال، معشوق را به مثابه قمر و نوری در زندگی خود معرفی میکند که جان عاشق را تسخیر کرده است. همچنین شاعر به قدرت کلام و تصویرهای ذهنی اشاره دارد و از این میگوید که زیبایی معشوق فراتر از هر توصیف و برتری بر تمامی تمایلات بشری است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
