

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۴۶۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۶۲
طوطی و طوطی بچهای قند به صد ناز خوری
از شکرستان ازل آمدهای بازپری
قند تو فرخنده بود خاصه که در خنده بود
بزم ز آغاز نهم چون تو به آغاز دری
ای طربستان ابد ای شکرستان احد
هم طرب اندر طربی هم شکر اندر شکری
یوسف اندر تتقی یا اسدی بر افقی
یا قمر اندر قمر اندر قمر اندر قمری
ساقی این میکدهای نوبت عشرت زدهای
تا همه را مست کنی خرقه مستان ببری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به وصف زیبایی و جذابیت طوطی و حال و هوای شکرستان میپردازد. طوطی نماد عشق و شادی است و به نظر میرسد که از دنیای شکرین و خوشایند آمده است. شاعر به بزم و شادی اشاره میکند که در آن همواره میچرخد و با نوشیدن مشروب عشق مست میشود. او از عشق و جاذبهای که نسبت به معشوق خود دارد، سخن میگوید و به پیچیدگیهای عقل و فهم در این زمینه اشاره میکند. همچنین از ناظر و نگهبان دنیای عشق میگوید که همواره در حال تماشاست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
