

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۵۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۳
چند نهان داری آن خنده را؟
آن مه تابندهٔ فرخنده را
بنده کُند روی تو صد شاه را
شاه کُند خندهٔ تو بنده را
خنده بیاموز گل سرخ را
جلوه کن آن دولت پاینده را
بسته بدان است درِ آسمان
تا بکشد چون تو گشاینده را
دیده قطار شترهای مست
منتظرانند کشاننده را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت خنده و روی محبوب اشاره میکند و تأثیر آن بر دل عاشقان را بیان میکند. او از زیباییهای طبیعت، مانند گل سرخ، یاد میکند و از محبوب میخواهد که جلوهگری کند و شادی را به ارمغان بیاورد. با تأکید بر لحظات وصال و عشق، شاعر نگرانی از آینده را نادیده میگیرد و بر ارزش لحظههای عاشقانه تأکید میکند. همچنین، به موسیقی و نغمهخوانی اشاره میشود و شاعر تشویق میکند که در این لحظات، سوگ و درد را با زیبایی و نشاط ترکیب کنند. در نهایت، او بر این نکته تأکید میکند که حتی اگر غزل کامل نباشد، باید از آن لذت برد و به احساسات عاشقانه توجه کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
