

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۵۸۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۸۶
گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
ای شاد که خلقستی ای خوش که جهانستی
گر نقش پذیرفتی در شش جهت عالم
بالا همه باغستی پستی همه کانستی
از خلق نهان زان شد تا جمله مرا باشد
گر هیچ پدیدستی آن همگانستی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و موجودیت انسان اشاره میکند، و اینکه خوشی و شادابی ناشی از وجود و حضور او در جهان است. او به نقش و تأثیر انسان در عالم اشاره میکند و میگوید که اگر زیبایی و وجودی در دنیا پدید آمده، همه چیز به خاطر وجود انسان است. در نهایت، به عدم جدایی انسان از خلق و وجود اشاره میکند؛ یعنی تمام موجودات به نوعی به هم پیوستهاند و وجود آنان به هم مرتبط است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
