دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۵۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵۶
نه آتش‌های ما را ترجمانی
نه اسرار دل ما را زبانی
برهنه شد ز صد پرده دل و عشق
نشسته دو به دو جانی و جانی
میان هر دو گر جبریل آید
نباشد ز آتشش یک دم امانی
به هر لحظه وصال اندر وصالی
به هر سویی عیان اندر عیانی
ببینی تو چه سلطانان معنی
به گوشه بامشان چون پاسبانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دشواری‌های بیان عشق و عواطف درونی سخن می‌گوید و می‌خواهد که زبان و ترجمان احساسات عمیقش ناکافی است. او به وضوح می‌گوید که عشق واقعی و وصال divine را نمی‌توان به راحتی در کلمات گنجاند، زیرا آنچنان عمیق و غنی است که تنها با تجربه کردن، درک می‌شود. در این میان، او اشاره می‌کند که وجود شخصیت‌هایی چون شمس تبریز می‌تواند به درک این معانی کمک کند و بر اهمیت وصال و نزدیکی به معانی بلند مرتبه تأکید می‌کند. این شعر در فضای عرفانی و معنوی، بر تأثیر عشق و ارتباط با حقیقت الهی میان انسان‌ها و روحانیون تأکید دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.