غزل شمارهٔ ۲۷۲۵

ای تن تو و تره زار این عالم

چون خو کردی که ژاژ می‌خایی

ای عقل برو مشاطگی می‌کن

می‌ناز بدین که عالم آرایی

بگرفته معلمی در این مکتب

با حفصی اگر چه کارافزایی

ای بر لب بحر همچو بوتیمار

دستور نه تا لبی بیالایی

این‌ها همه رفت ساقیا برخیز

با تشنه دلان نمای سقایی

مشرق چه کند چراغ افروزی

سلطان چه کند شهی و مولایی

مصقول شود چو چهره گردون

چون دود سیاه را تو بزدایی

درده تو شراب جان فزایی را

کز وی آموخت باده صهبایی

یکتا عیشی است و عشرتی کز وی

جان عارف گرفت یکتایی

از دست تو هر که را دهد این دست

بی عقبه لا شده است الایی

ای شاد دمی که آن صراحی را

از دور به مست خویش بنمایی

چون گوهر می‌بتافت بر خاکم

خاک تن من نمود مینایی

دریای صفات عشق می‌جوشد

رمزی دو بگویم ار بفرمایی

ور نی بهلم ستیر و بربسته

من دانم و یار من به تنهایی

زین بگذشتم بیار حمرا را

صفراشکن هزار صفرایی

تا روز رهد ز غصه روزی

وین هندوی شب رهد ز لالایی

در حال مگر درت فروبسته‌ست

کاندر پیکار قال می‌آیی