

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۳۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۳۶
چون سوی برادری بپویی
باید که نخست رو بشویی
در سر ز خمارت ار صداعی است
تصدیع برادران نجویی
یا بوی بغل ز خود برانی
یا ترک کنار دوست گویی
در سور مهی بنفشه مویی
کی شرط بود که تو بمویی
بی دام اگرت شکار باید
میدانک چو من محال جویی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به تأکید بر اهمیت پاکی و خلوص در ارتباط با دیگران میپردازد. برای نزدیک شدن به برادر یا دوست باید ابتدا خود را از آلودگیها پاک کنید. او همچنین به حالتهای مستی و عدم آگاهی از خود اشاره میکند و نشان میدهد که در مواجهه با عشق و جذابیتها، باید هشیاری و دقت را حفظ کرد. در پایان، شاعر به مفهوم وابستگی و کثرت وجودی اشاره میکند و یادآور میشود که در دل هر فرد، حقیقتی واحد نهفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
