

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۴۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۴۴
روز طرب است و سال شادی
کامروز به کوی ما فتادی
تاریکی غم تمام برخاست
چون شمع در این میان نهادی
اندیشه و غم چه پای دارد
با آن قدح وفا که دادی
ای باده تو از کدام مشکی
وی مه به کدام ماه زادی
مستی و خوشی و شادکامی
سلطان دلی و کیقبادی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف روزی شاد و خوشی پرداخته است که بادهای مستانه در آن نقش دارد و غم از بین رفته است. شاعر از باده به عنوان نماد عشق و خوشی یاد میکند و حضور او را مسبب شادکامی میداند. همچنین، ارتباط بین عقل و غم مطرح میشود و نشان میدهد که حضور این باده سبب رهایی از اندیشههای غمناک است. در این روز، روح شادابی و طرب حکمفرماست و شاعر از این حال و هوا ابراز خوشحالی میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
