غزل شمارهٔ ۲۷۶۰

با دل گفتم «چرا چنینی؟»

«تا چند به عشق هم‌نشینی؟»

دل گفت چرا تو هم نیایی

تا لذت عشق را ببینی؟

گر آب حیات را بدانی

جز آتش عشق کی گزینی؟

ای گشته چو باد از لطافت

پرباده شده چو ساتگینی

چون آب، تو جان نقش‌هایی

چون آینه، حسن را امینی

هر جان خسیس کآن ندارد

می‌پندارد که تو همینی