

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۶۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۶۳
عشق است دلاور و فدایی
تنهارو و فرد و یک قبایی
ای از شش و پنج مهره برده
آورده تو نرد دلربایی
یکتا شده خوش ز هر دو عالم
بربوده ز یک دلان دوتایی
آخر تو چه جوهر و چه اصلی
ای پاک ز جای از کجایی
در عالم کم زنان چه بیشی
در خطه دل چه جان فزایی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به قدرت و عظمت عشق اشاره میکند و آن را دلاور و فدایی میداند که در دل انسانها خانه دارد. او به یکتایی و بینظیری عشق اشاره میکند و بر اهمیت آن در زندگی تأکید میکند. عشق را به گونهای توصیف میکند که صبر بر آن ممکن نیست و جدایی از آن به سختی حس میشود. شاعر همچنین به ارتباط عمیق و معنوی با عشق میپردازد و در نهایت به نام شاه شمس تبریز میرسد که به عنوان نماد عشق واقعی، مظهری از نهایت کمال و تعالی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
