

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۷۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۷۳
با یار بساز تا توانی
تا بیکس و مبتلا نمانی
بر آب حیات راه یابی
گر سر موافقت بدانی
با سایه یار رو یکی شو
منمای ز خویشتن نشانی
گر رطل گران دهند درکش
ای جان بگذار این گرانی
ای دل مپذیر بیش صورت
میباش چو آب در روانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به اهمیت همراهی با یار تأکید میکند و این را راهی برای دوری از تنهایی و درد میداند. او به دوست میآموزد که به جای نگران بودن از مشکلات، باید با او یکی شود و از خویشتن غافل گردد. ظهور جلال و زیبایی حق در دل، و آشنایی با عشق واقعی را به عنوان عیش و سرور به تصویر میکشد. در نهایت، به شنونده توصیه میکند که خود را از محدودیتهای ظاهری رها کند و به عمق وجود و حالتی روحانی نزدیک شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
