

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۸۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۱
یا ساقی المدامه حی علی الصلا
املا زجاجنا بحمیا فقد خلا
جسمی زجاجتی و محیاک قهوتی
یا کامل الملاحه و اللطف و العلا
ما فاز عاشق بمحیاک ساعه
الا و فی الصدود تلاشی من البلا
الموت فی لقائک یا بدر طیب
حاشاک بل لقاؤک امن من البلا
لما تلا هواک صفاتا لمهجتی
فیها حمائم یتلقین ما تلا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تصویرسازی محبت و عشق میپردازد و از ساقی میخواهد که جامی پر از شراب عشق به او دهد. او با تمثیلهای زیبا وجود خود را همچون شیشهای میداند و محبوب را مانند قهوهای دلپذیر، که زیباییاش فریبنده است. عاشق در وصف محبوب میگوید که ملاقات با او حتی بهتر از مرگ است و عشقش چنان روحبخش است که میتواند درد و رنجها را از دل او بزداید. در نهایت، شاعر به تأثیر شگرف محبت محبوب بر دلش اشاره کرده و از آن میگوید که چگونه عشقش جان او را جلا داده و آرامش بخشیده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
