

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۸۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۷
ورد البشیر مبشرا ببشاره
احیی الفؤاد عشیه بورودها
فکان ارضا نورت بربیعها
فکان شمسا اشرقت بخدودها
یا طاعنی فی صبوتی و تهتکی
انظر الی نار الهوی و وقودها
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شوق و اشتیاقی عمیق نسبت به معشوق و عشق اشاره میکند. او از احساسات خود در پیِ ورود معشوق به زندگیاش صحبت میکند و این ورود را به عنوان مایه روشنی و زندگی دوباره میداند. همچنین، شاعر از زیباییهای معشوق سخن میگوید و به طور ضمنی به آتش عشق و جذابیتهای آن اشاره میکند که زندگیاش را سرشار از شور و حرارت کرده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
