

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۹۴۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۴۵
ای حیلههات شیرین تا کی مرا فریبی
آن را که ملک کردی دیگر چرا فریبی
اما چو جمله عالم ملک تو است کلی
بیرون ز ملکت خود دیگر که را فریبی
داوود را فریبی در دام ملک و دولت
و ایوب را دگرگون اندر بلا فریبی
آن را به دانه بردی وین را به دام بردی
آن دام دانه شد چون تو خوش لقا فریبی
فرعون عالمی را بفریبد و نداند
کان خاین دغا را هم در دغا فریبی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به نقد و تحلیل فریب و حیله میپردازد. شاعر به فریبا بودن دنیا و نیرنگهای آن اشاره میکند و افرادی چون داوود و ایوب را نمونههایی از کسانی میداند که در برابر فریب دنیا، گرفتار شدهاند. همچنین به فرعون به عنوان نمونهای از فردی که با فریب، سلطنت و قدرت را به دست آورد، اشاره میشود. شاعر در نهایت به دل خود میگوید که چگونه میتواند از خدا فریب بخورد و او را بیخیال ببیند. این شعر به نوعی هشداردهنده و تأملانگیز است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
