غزل شمارهٔ ۳۰۰۴

تا چند شب پناه حریفان بد شود؟

تا چند روز پرده درَد بر مستریّ؟

تا چند دی برآرد از باغ‌ها دمار

تا کی بهار دوزد دیباج اخضری؟

زین فرقت و غریبی، طبعم ملول شد

ای مرغِ روح وقت نیامد که بر پری؟

وین پرّ درشکستهٔ پرخونِ خویش را

سوی جناب مالک و مخدوم خود بری

اندر زمین چه چفسی، نی کوه و آهنی

زیر فلک چه باشی؟ نی ابر و اختری

زان حسن آبدار چو تازه کنی جگر

نی آب خضر جویی نی حوض کوثری

ای آب و روغنی که گرفتار آمدی

با آنچ در دل است نگویی چه درخوری؟