

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۰۲۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۲۰
پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی
چون تو منی من توام چند توی و منی
نور حقیم و زجاج با خود چندین لجاج
از چه گریزد چنین روشنی از روشنی
ما همه یک کاملیم از چه چنین احولیم
خوار چرا بنگرد سوی فقیران غنی
راست چرا بنگرد سوی چپ خویش خوار
هر دو چو دست تواند چه ثمنی چه دنی
ما همه یک گوهریم یک خرد و یک سریم
لیک دوبین گشتهایم زین فلک منحنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر بر وحدت و یگانگی انسانها و رابطهٔ آنها با حقیقت و نور الهی تأکید دارد. مولانا در این غزل به تضادهای ظاهری میان انسانها و تفاوتهای اجتماعی اشاره میکند و میگوید که در حقیقت همه ما یکسانیم و نباید به ظواهر نگاه کنیم. او به انسانها میآموزد که به توحید و وحدت بهعنوان یک حقیقت معنوی دست یابند و از جداییها و تفاوتهای بیمقدار فاصله بگیرند. در نهایت، شعر به ما یادآوری میکند که در عمق وجود، همهی ما یک روح واحد هستیم و باید این حقیقت را درک کنیم.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
