غزل شمارهٔ ۳۱۴۵

شهرها از سپاه من ویران

تو چه باشی؟ شکسته دیواری

گفتمش از کمینه بازی تو

جان نبرده‌ست هیچ عیّاری

ای ز هر تار موی طره تو

سرنگون‌سار بسته طرّاری

گر ببازم وگر نه زین شه‌رخ

ماتم و مات مات من باری

آن که نخرید و آن که او بخرید

شد پشیمان غریب بازاری

و آن که بخرید گوید آن همه را

کاش من بودمی خریداری

و آن که نخرید دست می‌خاید

ناامید و فتاده و خواری

فرع بگرفته اصل افکنده

جان بداده گرفته مرداری

پا بریده به عشق نعلینی

سر بداده به عشق دستاری

با چنین مشتری کند صرفه

از چنین باده مانده هشیاری

خر علف‌زار تن گزید و بماند

خر مردار در علف زاری