

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۲۱۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۱۵
یا ساقیةالمدام هاتی
وامحوا بمدامة صفاتی
من عین مدامة رحیق
لا تمزجها منالفرات
اشبع طربا و رو عیشا
لا تخش ملامةالوشاة
لا تسکر جاهلا لئیما
واسکر نفرا من الکفاة
قم فاسب بوجنتیک عقلی
قم فاقن بمقلتیک ذاتی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی از ساقی میخواهد تا جامی از شراب به او بدهد و ویژگیهای خاصی را از او بخواهد. او به لذتهای زودگذر زندگی اشاره کرده و از ترس سرزنش دیگران پرهیز میکند. با اشتیاق به زندگی و شادی، او از دیگران دعوت میکند که برای نوشیدن و غرق شدن در شور و شوق از قید و بندها رها شوند. شاعر در نهایت به رابطه نزدیکی با ذات خود و روح قدس اشاره میکند و تأکید میکند که ترس و فنا وجود ندارد و در پی نجات از موانع است. همچنین اشارهای به شهر تبریز دارد که تأثیر عمیقی بر او گذاشته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
