

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۷۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴
پرسید کسی که ره کدامست
گفتم کاین راه تَرک کامست
ای عاشق شاه دان که راهت
در جست رضای آن همامست
چون کام و مراد دوست جویی
پس جست مراد خود حرامست
شد جملهٔ روح، عشق محبوب
کاین عشق صوامع کرامست
کم از سر کوه نیست عشقش
ما را سر کوه این تمامست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به پرسش فردی دربارهٔ راهی که باید رفت، پاسخ میدهد و این راه را ترک کام و جستجوی رضای محبوب معرفی میکند. او تأکید میکند که اگر کسی در پی کام و آرزوهای شخصی خود باشد، جستجوی محبت واقعاً حرام است. عشق به محبوب به عنوان روحی پاک و فرار از دنیا به تصویر کشیده میشود و همهٔ چیزهایی که صفا و زیبایی به دنبال دارند، ارزشمند هستند. در این مسیر، عشق به عنوان رهبری الهی شناخته میشود که در زندگی انسانها راهنمایی میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
