غزل شمارهٔ ۴۰۶

چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»

چاره‌جوینده که کرده‌ست تو را خود، آن چیست؟

چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، جان بِبَرَم؟

خود نَباشَد هَوَسِ آنْک بِدانی جان چیست؟

بویِ نانی که رِسیده‌ست، بَر آن بوی، بُرو!

تا هَمان بوی دَهَد شَرْح، تو را کاین نان چیست

گر تو، عاشِق شده‌ای، عِشْقِ تو، بُرْهانِ تو، بَس

وَر تو عاشِق نَشُدی پَس طَلَبِ بُرْهان چیست؟

این قَدَر عَقْل نَداری که ببینی آخَر

گر نه شاهی‌ست، پسْ این بارگَهِ سُلْطان چیست

گر نَه اَنْدَر تتق اَزْرَق، زیبارویی‌ست