

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵۲۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۰
ای مبارک ز تو صبوح و صباح
ای مظفر فر از تو قلب و جناح
ای شراب طهور از کف حور
بر حریفان مجلس تو مباح
ای گشاده هزار در بر ما
وی بداده به دست ما مفتاح
وانمودی هر آنچ میگویند
مؤذنان صبح فالق الاصباح
هرچ دادی عوض نمیخواهی
گرچه گفتند السماح رباح
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش محبوبی میپردازد که منبع بخشش و خوشی است. او را به صورت یک نوشیدنی از بهشت توصیف میکند که برای حریفان مجلسش آزاد و مباح است. شاعر از درهای فراوانی که به خاطر محبوب به روی او باز شده سخن میگوید و به بخشندگی او اشاره میکند که هر چیزی را بدون توقع عوضی به او داده است. در نهایت، او به شناساندن مقام و عظمت محبوب به دیگران میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
