دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۵۹۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۸
یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟
تا ذرّه‌صفت ما را که زیر و زبر یابد؟
آن بخت که را باشد کآید به لبِ جویی
تا آب خورد از جو، خود عکسِ قمر یابد؟
یعقوب‌صفت که بْوَد کز پیرهنِ یوسف
او بویِ پسر جوید خود نورِ بصر یابد
یا تشنه چو اعرابی در چَه فکَند دلوی
در دلوْ نگارینی چون تَنگِ شکر یابد
یا موسی‌ِ آتش‌جو، کآرد به درختی رو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به تبیین حال و هوای عاشقانه و جستجوی حقیقت پرداخته است. شاعر به نیکوکاران و سحرخیزان اشاره می‌کند که همواره در جستجوی شناخت و درک عمیق‌تری از وجود و عشق هستند. او با مثال‌هایی از شخصیت‌های قرآنی و اسطوره‌ای، نشان می‌دهد که انسان‌ها چگونه در تلاش‌اند تا از دنیای مادی به سوی عالم معنوی پیش بروند و مانند یعقوب یا موسی در جستجوی نور و هدایت باشند. در نهایت، شعر دعوتی است به تلاش و جستجو برای رسیدن به عشق الهی و درک عمیق از وجود و کائنات.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.