

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۲۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۳
عاشق شدهای ای دل سودات مبارک باد
از جا و مکان رستی آن جات مبارک باد
از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور
تا مُلک و مَلک گویند تنهات مبارک باد
ای پیشروِ مردی امروز تو برخوردی
ای زاهد فردایی فردات مبارک باد
کفرت همگی دین شد تلخت همه شیرین شد
حلوا شدهای کلی حلوات مبارک باد
در خانقه سینه غوغاست فقیران را
ای سینه بیکینه غوغات مبارک باد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ابراز شادی و تبریک به دل عاشق میپردازد و از احساساتی چون عشق و رهایی سخن میگوید. دل عاشق از قید مکان و زمان رها شده و در پی وصل با معشوق است. زاهد به پیشرفت و فراز در زندگی اشاره میکند و از تلخیهای زندگی کفر و دین، به شیرینی عشق میرسد. غزل به فضای عشق معنوی و ارتباط عمیق با خداوند اشاره دارد و تلاشی برای رسیدن به کمال و درک بالاتر از خود را جشن میگیرد. در نهایت، شاعر به دل عاشق توصیه میکند که خاموش و پنهان باشد و از دستاوردهای ارزشمند خود لذت ببرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
