غزل شمارهٔ ۶۴۵

بار دگر از قبله روان گشت رسالت

در گوش محمد چو به محراب درآمد

چون رفت محمد به در خیبرِ ناسوت

نقبی بزد از نصرت و نقاب درآمد

از بیم مَلک، جمله فلک رخنه و در شد

وز بیم مسبب، همه اسباب درآمد

آری لقبش بود سعادت بک عالم

زآن پیش که اشخاص به القاب درآمد

بگشاد محمد در خُم‌خانهٔ غیبی

بسیار کسادی به میِ ناب درآمد

از بهر دل تشنه و تسکین چنین خون

آن جام میِ لعل چو عناب درآمد

خاموش کن امروز که این روز سخن نیست

زحمت مده، آن ساقیِ اصحاب درآمد