

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۷۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۷۳
کسی کز غمزهای صد عقل بندد
گر او بر ما نخندد پس که خندد
اگر تسخر کند بر چرخ و خورشید
بود انصاف و انصاف آن پسندد
دلا میجوش همچون موج دریا
که گر دریا بیارامد بگندد
چو خورشیدی و از خود پاک گشتی
ز تو چنگ اجل جز غم نرندد
شکرشیرینی گفتن رها کن
ولیکن کان قندی چون نقندد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این غزل از مولانا به اشاره به تأثیر قدرت و زیبایی میپردازد. شاعر به اهمیت عشق و شگفتیهای آن در زندگی انسانها اشاره میکند و میگوید که اگر کسی با ناز و غمزهاش عقلها را مجذوب خود کند، زیبایی واقعی عشق از آن شیرینتر و فراتر است. او همچنین بر این نکته تأکید میکند که دل انسان باید به جوشش و پویایی ادامه دهد، مانند موج دریا، چرا که آرامش بدون عشق میتواند به زنگار و آلودگی بینجامد. در نهایت، وی تاکید میکند که در بیان عشق، از متکلف بودن پرهیز کرده و باید به افراط و سادهزیستی نزدیک شد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
