

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۸۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸۰
نگارا مردگان از جان چه دانند
کلاغان قدر تابستان چه دانند
بر بیگانگان تا چند باشی
بیا جان قدر تو ایشان چه دانند
بپوشان قد خوبت را از ایشان
که کوران سرو در بستان چه دانند
خرامان جانب میدان خویش آ
مباش آن جا خران میدان چه دانند
بزن چوگان خود را بر در ما
که خامان لطف آن چوگان چه دانند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان نادانی بیگانگان و کسانی میپردازد که از زیبایی و ارزشهای عمیق وجودی غافلند. او به مخاطب خود توصیه میکند که زیبایی و جاذبههای خود را از چشمان کسانی که نمیتوانند ارزش آنها را درک کنند، پنهان کند. همچنین با مثالهایی از موجوداتی چون کلاغ و خر، به ناتوانی آنها در درک عمق مفاهیم اشاره میکند و میگوید که افرادی که از حقیقت دور هستند، نمیتوانند عظمت روح و دل را درک کنند. در نهایت، شاعر به اهمیت درک ارزشهای درونی در مقابل ظواهر تاکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
