

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۸۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸۱
کسی که غیر این سوداش نبود
ز ذوق ماش یاد ماش نبود
مثال گوی در میدان حیرت
دوان باشد، اگر چه پاش نبود
وجودی که نَرست از سایهٔ خوش
پناه سایهٔ عنقاش نبود
نماید آینه سیمای هر کس
ازیرا صورت و سیماش نبود
به روزی صد هزاران عیب و خوبی
بگوید آینه، غوغاش نبود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف ویژگیهای وجودی انسان و تأثیراتی که از دیگران میگیرد، میپردازد. شاعر به این نکته اشاره میکند که انسانها نمیتوانند بدون ارتباط با یکدیگر و بدون تأثیرپذیری از دیگران زندگی کنند. آینه به عنوان نمادی از انعکاس تصویر واقعی افراد، نشان میدهد که ظاهر انسانها بدون واقعیات درونی و زیباییهای واقعی آنها معنادار نیست. همچنین، تأکید میشود که انسان بدون توجه به زیباییهای درونی و وجود عیوب، قادر به درک کامل خویشتن نیست. در نهایت، شعر به سرنوشت و چگونگی پیشرفت انسان از درون به بیرون و از درک زیباییهای واقعی اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
