دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۹۵
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۹۵
این قافله بار ما ندارد
از آتش‌ِ یار‌ِ ما ندارد
هر‌چند درخت‌های سبز‌ند
بویی ز بهار ما ندارد
جان تو چو گلشن است لیکن
دلخسته به خار ما ندارد
بحر‌ی‌ست دل تو در حقایق
کاو جوش کنار ما ندارد
هر چند که کوه برقرار است
والله که قرار ما ندارد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی حال و احوال انسانی می‌پردازد که در جستجوی معشوق و حقیقتی والاتر است. او به قافله‌ای اشاره می‌کند که بار الهام و عشق را ندارد و زندگی‌اش فاقد طراوت و بهار است. دلش پر از خاری است و به رغم وجود عناصر طبیعی، او همچنان از احساسات عمیق محروم است. شاعر همچنین به طبیعت و موجودات مختلف اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در این جهان مادی، هیچ چیز به‌اندازه عشق و حقیقت نایاب نیست. در نهایت، با ارجاع به شمس تبریز، مولانا به اهمیت جذب معانی عمیق‌تر و پرهیز از ظواهر زندگی اشاره دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.