دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۰۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰۳
آن کس که ز جان خود نترسد
از کشتن نیک و بد نترسد
وان کس که بدید حسن یوسف
از حاسد و از حسد نترسد
آن کس که هوای شاه دارد
از لشکر بی‌عدد نترسد
آخر حیوان ز ذوق صحبت
از جفته و از لگد نترسد
آن کس که سعادت ازل دید
از عاقبت ابد نترسد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی ویژگی‌های انسان‌هایی می‌پردازد که دلیر و شجاع هستند. او می‌گوید کسی که از جان خود نترسد، از آسیب‌های دنیا نیز نمی‌هراسد و کسانی که جمال واقعی را دیده‌اند، از حسد و بدی دیگران متاثر نمی‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که انسان‌هایی که ارتباط عمیق با حقیقت دارند، از عواقب زندگی نمی‌ترسند و در برابر مشکلات قدرتمندانه می‌ایستند. در برابر دشواری‌ها، مانند سخره‌امام اُحد، باید دارای دل استوار بود و از قید نفس رها شد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هر موجودی، اگر به اصل خود پی ببرد، بر مصائب غلبه خواهد کرد و هر انسان مؤمن در چهره مشکلات نیز نباید دلسرد شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.