

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۰۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰۲
پرکندگی از نفاق خیزد
پیروزی از اتفاق خیزد
تو ناز کنی و یار تو ناز
چون ناز دو شد طلاق خیزد
ور زان که نیاز پیش آری
صد وصلت و صد عناق خیزد
از ناز شود ولایتی تنگ
در دل سفر عراق خیزد
تو خون تکبر ار نریزی
خون جوش کند خناق خیزد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی مفهوم اتحاد و اتفاق در روابط انسانی و عاطفی میپردازد. مولانا بر این باور است که تنش و نفاق باعث جدایی و طلاق میشود، در حالی که اتفاق و نیکخواهی منجر به پیروزی و وحدت خواهد شد. او به ناز و محبت اشاره دارد و بیان میکند که اگر در روابط، عشق و نیاز وجود داشته باشد، آغوش باز برای وصال و نزدیکی فراهم میشود. همچنین، اشاره به وقایع غیرمترقبه و دردهای ناشی از جدایی دارد که نتیجه ناز و تکبر را به تصویر میکشد. در نهایت، مولانا تأکید دارد که در روابط باید به احساسات و زخمهای یکدیگر توجه شود تا از فراق جلوگیری گردد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
