

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۱۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۱۹
ای اهل صبوح در چه کارید
شب میگذرد روا مدارید
ماننده آفتاب رخشان
از جام صبوح سر برآرید
ای شب شمران اگر شمارست
باری شب زلف او شمارید
زخمی که زدهست وانمایید
گر پنجهٔ شیر را شکارید
در خواب شوید ای ملولان
وین خلوت را به ما سپارید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تجمع و شادمانی اهل مجلس صبوح اشاره میکند و از آنها میخواهد که از خواب غفلت بیدار شوند و با نشاط مانند آفتاب در صحنه حضور یابند. او به شب و زلف معشوق اشاره میکند و میگوید که زیبایی شب را باید در محبوب جستجو کرد. سپس به جمع اشاره میکند که اجازه دهند تا او و دوستانش از خلوت شب بهره ببرند، زیرا در پیش است آمدن محبوبی که در دل همه انتظار او را دارند. در انتها، شاعر به شمس دین تبریز اشاره میکند که به خوبی از حال و هوای حاضرین آگاه است و در انتظار دیدار محبوب است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
