

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۲۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲۰
از بهر چه در غم و زحیرید
وقت سفرست خر بگیرید
خیزید روان شوید یاران
تا همچو روان صفا پذیرید
پران باشید در پی صید
آخر نه کم از کمان و تیرید
اندر حرکت نهانست روزی
گر محتشمید وگر فقیرید
در اول روز تازه ز آنید
که شب سوی غیب در مسیرید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به یارانش توصیه میکند که از غم و زحمت فاصله بگیرند و به سفر بروند. او دعوت میکند که به حرکت بپردازند و از صفا و روشنی روز بهرهمند شوند. همچنین تأکید میکند که روزی در حرکت نهفته است، چه انسانها در مرتبههای مختلف اجتماعی باشند. در نهایت، شاعر بر اهمیت زندگی در حال و استفاده از فرصتها در آغاز روز تأکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
