دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۴
گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما
ور زان که نه‌ای مطرب گوینده شوی با ما
گر زان که تو قارونی در عشق شوی مفلس
ور زان که خداوندی هم بنده شوی با ما
یک شمع از این مجلس صد شمع بگیراند
گر مرده‌ای ور زنده هم زنده شوی با ما
پاهای تو بگشاید روشن به تو بنماید
تا تو همه تن چون گل در خنده شوی با ما
در ژنده درآ یک دم تا زنده دلان بینی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دعوتی است برای پیوستن به جمعی از عاشقان و عارفان. شاعر از مخاطب می‌خواهد که اگر جستجوگر و طالب حقیقت نیست، دست‌کم از ضروریات عشق و بندگی بهره‌مند شود. او به تصویر شمع‌هایی اشاره می‌کند که نورشان را به دیگران منتقل می‌کند و اینکه در هر حالت باید به زندگی و نشاط پیوست. همچنین، شاعر با اشاره به امکان تحولی در روح و دل، مخاطب را تشویق می‌کند که از دنیای مادی رها شود و به زیبایی‌ها و شور زندگی بپیوندد. در نهایت، با نام شمس، بر اهمیت بیداری و آگاهی تأکید دارد و به این نکته اشاره می‌کند که چشمان بیدار می‌توانند حقیقت را ببینند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.