دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۷۵۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۵۳
هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند
هم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند
هم جهان را نور بخشد آفتاب روی تو
زهر را تریاق سازد کفر را ایمان کند
هر که را در چشم آرد چشم او روشن شود
هر که را از جان برآرد غرقه جانان کند
چونک بر کرسی برآید پادشاه روح او
چرخ را برهم دراند عرش را لرزان کند
آنک از حاجت نظر دارد به کاسه هر کسی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به ستایش زیبایی و قدرت عشق و خدایان می‌پردازد. در این غزل، بی‌نظیری و تاثیرگذاری معشوقه به تصویر کشیده شده است؛ باده را ارزان می‌کند و با نگاه خود، جان و روح دیگران را روشن می‌سازد. همچنین، روح عظیم معشوق به عنوان پادشاهی بر کرسی نشسته، دنیای موجود را تحت تاثیر قرار می‌دهد و به همه چیز زندگی و معنا می‌بخشد. در نهایت، محبت و لطف او به دیگران، باعث می‌شود که همگان در کاسه سلطنتی او شریک شوند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.