

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۸۱۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۹
اندک اندک جمع مستان میرسند
اندک اندک می پرستان میرسند
دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان میرسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان میرسند
جمله دامنهای پرزر همچو کان
از برای تنگدستان میرسند
لاغرانِ خسته از مرعای عشق
فربهان و تندرستان میرسند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به حضور جمعی از مستان و شیفتگان عشق اشاره دارد که به آرامی به سمت یکدیگر میآیند. دلنوازان و زیباپسندان در راهاند و همچنین کسانی که از دنیای مادی جدا شدهاند، به سمت زیباییهای معنوی و روحانی حرکت میکنند. در این میان، افراد نیازمند و پلید نیز امیدوارانه جستجو میکنند. شاعر به ارتباط عمیق این نکات با عشق و زیبایی میپردازد و نوید میدهد که ثمرات عشق و سفر روحی در دنیای معنوی نصیب افراد خواهد شد. بهطور کلی، غزل حال و هوای روشن و سرشار از امید را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
