

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۸۲۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲۷
نه فلک مر عاشقان را بنده باد
دولت این عاشقان پاینده باد
بوستان عاشقان سرسبز باد
آفتاب عاشقان تابنده باد
تا قیامت ساقی باقی عشق
جام بر کف سوی ما آینده باد
بلبل دل تا ابد سرمست باد
طوطی جان هم شکرخاینده باد
تا ابد پستان جان پرشیر باد
مادر دولت طرب زاینده باد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر با تأکید بر اهمیت عشق و شوق به معشوق آغاز میشود و به توصیف حال و هوای عاشقان میپردازد. مولانا از عشق به عنوان منبعی پایدار و سرسبز یاد میکند که عاشقان را به رشد و شکوفایی دعوت میکند. او وجود معشوق را به عنوان سرچشمهٔ خنده و شادی در عالم معرفی میکند و عشق را باعث تغییر و تحول روحی میداند. در نهایت، تأکید بر نقش عشق در بیداری و آگاهی عاشقان و بیان زیباییهای آن به چشم میخورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
