

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۸۶۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۶۰
ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد
مرغت شکار گردد صید حلال گیرد
مه میدود چو آیی در ظل آفتابی
بدری شود اگر چه شکل هلال گیرد
در دل مقام سازد همچون خیال آن کس
کاندر ره حقیقت ترک خیال گیرد
کو آن خلیل گویا وجهت وجه حقا
وان جان گوشمالی کو پای مال گیرد
این گنده پیر دنیا چشمک زند ولیکن
مر چشم روشنان را از وی ملال گیرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان حال دل و شوق به حقیقت میپردازد. او به دل میگوید که اگر به کمال نزدیک شود، مرغ شادی او صید حلال خواهد شد. با آوردن مثالهای زیبا همچون مه و آفتاب، شاعر به جستجوی حقیقت و زیباییهای وجودی اشاره میکند. همچنین، او به دنیا و زوال آن پرداخته و میگوید که در پی دیدار جمال حقیقی، باید از زوایای ذهنی و خیالات رها شویم. در نهایت، او به جایی میرسد که دلی میخواهد که از عقل کامل برخوردار باشد و از قیود دنیوی آزاد شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
